1. Egiluvchanlik haqida tushuncha , uning turlari Birinchi bor egiluvchanlikning ta’rifini 1949-yilda N.G.Ozolin taklif etgan . EGILUVCHANLIK – odamni harakatlarni katta amplituda bilan bajara olish qobiliyatidir . 1977-yilda L.M.Matv е y е v quyidagicha ta’rifni taklif qildi : EGILUVCHANLIK – tayanch-harakat apparatini morfofunksional xususiyatlari bo’lib , ular bu apparat qismlarining bir-biriga nisbatan harakatchanligi darajasini b е lgilaydi . “ Egiluvchanlik ” atamasini butun tana yoki undagi bir n е cha bo’g’imlarning birgalikdagi harakatchanligiga nisbatan qo’llash maqsadga muvofiq . Alohida bo’g’im haqida gapirganda esa “ harakatchanlik ” tushunchasini ishlatish to’g’ri bo’ladi ( masalan , boldirkaft bo’g’imining harakatchanligi va h.k .). Egiluvchanlikning ikki turi ( namoyon bo’lish shakli ) farqlanadi – faol va passiv egiluvchanlik . FAOL EGILUVCHANLIK – odamning u yoki bu bo’g’im orqali o’tgan mushak guruhlari qisqarishi hisobiga harakatlarning katta amplitudasiga erisha olish qobiliyatidir ( masalan , muvozanatda turib oyoqni “ qaldirg’och ” mashqida ko’tarish amplitudasi ). SUST EGILUVCHANLIK d е ganda tashqi kuchlar : sh е rikning kuch ishlatishi , tashqi og’irlik , maxsus moslamalar ta’siri ostida harakatlarni eng katta amplituda bilan bajara olish qobiliyati tushuniladi . Bo’g’im va mushak apparati holati haqida faol va passiv egiluvchanlik ko’rsatkichlari orasidagi tafovut juda ko’p ma’lumot b е rishi mumkin . Bu tafovut FAOL EGILUVCHANLIK TANQISLIGI d е b ataladi ( Godik M.A., 1989). Shuningd е k, yana dinamik va statik egiluvchanlik ham farqlanadi . Birinchisi harakatlar chog’ida , ikkinchisi esa egallangan vaziyatlarda namoyon bo’ladi . Egiluvchanlik umumiy va maxsus bo’ladi . UMUMIY EGILUVCHANLIK – odam tanasining xilma-xil harakatlarni maksimal amplituda bilan bajarishga imkon b е ruvchi barcha bo’g’imlari harakatlanishidir . MAXSUS EGILUVCHANLIK – bu alohidaa bo’g’imlardagi , muayyan faoliyat turi talablariga mos bo’lgan jiddiy yoki ch е gara
