Shamol xatlarni havoga uchirib ketganda kun ancha botib qolgan edi. Atrofga qorong‘ulik cho‘kdi, Olmaxonning tevaragida esa qog‘ozlarning shitirlashi-yu shivirlashi eshitilardi. Xatlar uning atrofida bir aylanib oldi-da, so‘ng butun o‘rmon bo‘ylab uchib ketdi. Ularning ayrimlari shu zahoti pastga sho‘ng‘ib, daryo oqimi bo‘ylab Cho‘rtanbaliq, Sazan va Tikanbaliq tomon suzib ketdi. Boshqalari esa yer ostiga — Ko‘rsichqon, Yomg‘ir chuvalchangi va boshqa yer osti jonzotlari tomon yo‘l oldi. Yana birlari o‘rmon osha cho‘llarga — Tuya va Qum pashshasiga, shuningdek, ummon bag‘riga — Kit, Kachalot, Dengiz sheri va Delfinga qarab uchib ketdi. Olmaxon chuqur tin oldi-da, uyiga qaytdi. «Hamma keladi, bunga hech qanday shubha yo‘q», — deb o‘yladi u. Shu mahall uning ko‘zi devordagi «Yong‘oqlar» degan eslatmaga tushdi-yu, o‘ziga-o‘zi sekin pichirladi: «Ha, aytgandek. Biror narsa tamaddi qilib olsam zarar qilmasdi». U shirin yong‘oqlardan ikki chuqur likopchani paqqos tushirgach, o‘rniga kirdi. Ko‘zini yumishdan oldin esa: «Ularning hammasi keladi, hammalari…» deb o‘yladi-da, ko‘rpasiga burkanib, uyquga ketdi. O‘SHA OQSHOM JONZOTLAR OLMAXON UCHUN SOVG‘ALAR TAYYORLASHAR EDI. Ular sovg‘alarni suzuvchi suvlar tubida, qalin chizg‘izlar bag‘rida yoki baland-baland bulutlar ortida, butkul sukunat ichida hozirlashardi. Zero, ularning barisi Olmaxonga unutilmas kutilmagan baxt — syurpriz hadya etishni istashardi. Olmaxon uchun har bir jonivor o‘z sovg‘asini tayyorlab qo‘ygan edi. Butun borliq ohista shivirlar va sirlanar edi, ammo bu shunchalik sekin ediki, qorong‘ulikda deraza yonida o‘tirgan Olmaxonga atrof gub-gumbaz sukunatga cho‘mganu, faqatgina o‘z yuragining urishi eshitilayotgandek tuyulardi. «Nahotki rostdan ham hamma kelsa? — deb o‘ylardi u. — Qiziq, ularga xush yoqarmikin? To‘satdan zerikib qolishmasmikin? Har holda, bo‘lishi mumkin, — deya xayolidan o‘tkazdi. — Hech qachon oldindan bilib bo‘lmaydi». Uning peshonasida mayda ajinlar ko‘rindi. Ammo u boshini silkitdi-da, o‘zi
